Διαλέγοντας έναν σύντροφο, ουσιαστικά διαλέγουμε το θεραπευτή της ζωής μας.Τουλάχιστον αυτό, ελπίζουμε. Αυτός γίνεται ο αποδέκτης των προβολών κυρίως εκείνης της πλευράς του εαυτού μας που δεν αντέχουμε.
Η επιλογή του (συντρόφου) διατηρεί τις προδιαγραφές των επιθυμιών του ασυνειδήτου. Κάτι που είναι γνώριμο από την επαφή με τους γονείς μάς οδηγεί κοντά του. Οι εκκρεμότητες που παρέμειναν από τα γονεΪκά πρότυπα αναφύονται εκ νέου στη σχέση με τον επιλεγέντα σύντροφο και αναζητούν λύση-κάθαρση.
Ο “θεραπευτής” της ζωής μας δεν είναι ο φίλος, δεν είναι ο εργοδότης ούτε ο παπάς της ενορίας, είναι ο εραστής. Η σεξουαλικότητα διαχωρίζει τη σχέση μας από οποιαδήποτε άλλης μορφής σχέση. (σ. 117).
Πάνω στο σύντροφό μου “προβάλλω” εκείνες τις πλευρές του εαυτού μου που δεν “αντέχω”.
Μέσα σε μια συντροφική σχέση καλούμαι να αντιμετωπίσω “καταστάσεις” τις οποίες πιθανόν να μην είχα διαχειριστεί με επιτυχία στη σχέση μου με τους γονείς μου.
Η επιλογή του συντρόφου μου γίνεται κυρίως με βάση τις ασυνείδητες “προδιαγραφές” που έχω θέσει.
Η σεξουαλικότητα διαχωρίζει τη σχέση μας από οποιαδήποτε άλλης μορφής σχέση.